Paulus Diaken

† 799 Paulus Diaken

Paulus Diaken (ook Diaconus) osb, Montecassino, Italië; theoloog en geschiedschrijver; † 799.

Feest 13 april.

Hij moet rond 720 à 724 in de Noord-Italiaanse plaats Friuli (of Friaul) geboren zijn. Waarschijnlijk was hij van Longobardische adel. Zijn vorming genoot hij aan het Longobardische hof te Pavia. Koning Desiderius (757-774) vertrouwde hem op zijn beurt de opvoeding van zijn dochter Adelperga toe. Toen zij huwde met de hertog van Beneventum in Zuid-Italië, ging hij met haar mee als haar persoonlijk geestelijk leidsman. Zo dicht in de buurt van Rome schreef hij voor zijn leerlinge een 'Romeinse Geschiedenis'.

In 774 leden de Longobarden een definitieve nederlaag. Hun rol op het toneel van de wereldmachten was voorgoed uitgespeeld. Wellicht onder invoed van deze ingrijpende gebeurtenis trad Paulus in bij de benedictijner monniken van Montecassino. Het betekende voor hem een crisis in zijn persoonlijk leven, toen zijn broer Arichis in opstand kwam tegen de Franken en een smadelijke nederlaag leed bij Friuli. Hij werd verbannen. Omdat hij zo goed kon schrijven richtte hij zich in 782 in een elegant gestelde brief tot Karel de Grote met het verzoek zijn broer weer in vrijheid te stellen. Karel was zeer geïnteresseerd in wetenschap en cultuur en nodigde hem uit toe te treden tot de kring van nieuwe geleerden aan zijn hof. Toen Karel Arichis vrijliet, had hij Paulus voor zich gewonnen. Daar verwierf hij zich grote faam als geschiedschrijver. Op zijn naam staat o.a. een werk 'Over de Geschiedenis van de Longobarden'. Daarnaast schreef hij een 'Geschiedenis van de Bisschoppen van Metz'. Hij beëindigde zijn leven te Montecassino.

[103; Dries van den Akker s.j./1999.04.21]

TIPS:

Aldegondis van Maubeuge

www.beeldmeditaties.nl

#122