Op 17 november 1828 werd Valentijn in Tongeren (Belgie) geboren als vijfde kind uit een gezin van tien kinderen. In zijn jeugdjaren was hij iemand die snel kwaad werd. precies het tegenovergestelde van wat hij later zou worden. Veel tijd bracht hij door in de basiliek van Onze Lieve Vrouw. Hij was hier graag misdienaar. Naar het voorbeeld van Johannes Berchmans SJ legde Valentijn op elfjarige leeftijd de gelofte van zuiverheid af. Zijn grootste wens was priester worden en God en Zijn Moeder te dienen. Hij ging studeren aan het bisschoppelijk seminarie van St.Truiden. Hier nam zijn weg een andere wending en Valentijn ging naar het klooster als volgeling van de H.Franciscus. Hij trad in in het klooster te Tielt. Hier studeerde hij nog eens zeven jaren. 
Op 10 juni 1854 werd hij in Luik door de bisschop tot priester gewijd. Valentinus verhuisde naar het klooster langs de Onze Lieve Vrouwekerk in Hasselt. Hier werd hij de geestelijke leider van de derde orde van Franciscus. Niets was hem te veel voor de volgelingen van Franciscus. De mensen vonden en kregen bij hem geestelijke rust en konden monter hun levensweg verder gaan. Door zijn stille en godsdienstige houding werd hij een voorbeeld voor velen. Door Valentinus groeide de innerlijke kracht bij de mensen om tot God te geraken. Velen raakte diep onder de indruk van de man die een grote verering had voor de Maagd Maria.
Eens werd hij door zijn overste naar Tielt overgeplaatst. Toen de Hasseltse bevolking dit ter oren kwam stuurden zij een dwingende brief met het verzoek pater Valentinus terug te plaatsen naar hun stad. Een jaar later was hij weer terug bij zijn Hasseltse gelovigen en omstreken. Valentinus werd ziek en zijn overste gaf hem de raad om niet meer te prediken maar om de bij de mensen biecht te horen. Dit werd zijn levenswerk. 
Toen er de zwarte pokken in de streek uitbrak stond Valentinus de zieken en stervenden bij en sprak hun moed in. Ook hij werd getroffen door de ziekte en moest bed houden. De mensen waren geraakt door de wijze waarop hij biecht hoorde en als een lopend vuur ging dit in de streken rond. De biechtstoel werd zijn thuis.
Op 1 januari 1905 stierf Valentinus Paquay in het klooster te Hasselt. Meer dan vijfentwintig jaren diende hij de gelovigen waar mogelijk. Op 9 november 2003 is hij door paus Johannes Paulus II zalig verklaard.