Jakobus is de zoon van Zebedeüs en broer van de apostel en evangelist Johannes. Hij werd in Betsaida geboren. Van oorsprong waren zij vissers. Hij is een van de drie voornaamste leerlingen van Jezus, samen met Petrus en Johannes. Zij waren aanwezig op de berg Tabor, in de hof van Olijven (zie Mc. en Mt). De broers hadden een vurig temperament en werden daarom "de zonen van de Donder" genoemd. Na Jezus' Hemelvaart verkondigde Jakobus het Evangelie in Jeruzalem en Samaria. Andere verhalen vertellen dat hij in Spanje de blijde Boodschap gepreekt zou hebben. Tijdens het Paasfeest in het jaar 44 werd Jakobus door soldaten van koning Herodes Agrippa I gevangen genomen en op last van de koning ter dood veroordeeld door het zwaard. Hij was de eerste van de twaalf apostelen die de marteldood stierven. 
Volgens de legende heeft Jakobus op zijn weg naar het schavot een lamme man, die aan jicht leed en hem om hulp smeekte, in naam van Jezus genezen hebben. Een van de beulen viel daarop op zijn knieeen en bekeerde zich tot het christelijk geloof. Samen met Jakobus werd de beul onthoofd. Sedert onheuglijke tijden wordt hij bijzonder vereerd in Compostela (Spanje), waar een in de negende eeuw gebouwde basiliek aan hem is gewijd. Op 25 juli herdenken we de overbrenging van zijn gebeente die tegen de plundering van de Islamieten vanuit het huidige Katharinaklooster in de Sinai naar Spanje werd overgebracht.